خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عشق در اندرون جانمدردی است که مرهمی ندانم
۲
بی روی کسی که کس ندید استخونابه گرفت دیدگانم
۳
از بس که نشان از تو بجستمنه نام بماند و نه نشانم
۴
گویند که صبر کن ولیکنچون صبر نماند چون توانم
صفحهٔ ۱ از ۳