خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از در جان درآی تا جانمهمچو پروانه بر تو افشانم
۲
چون نماند از وجود من اثریپس از آن حال خود نمی‌دانم
۳
در حضور چنان وجود شگرفچون نمانم به جمله من مانم
۴
کی بود کی که پیش شمع رختبدهم جان و داد بستانم
صفحهٔ ۱ از ۳