خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازین دریا که غرق اوست جانمبرون جستم ولیکن در میانم
۲
بسی رفتم درین دریا و گفتمگشاده شد به دریا دیدگانم
۳
چون نیکو باز جستم سر دریاسر مویی ز دریا می ندانم
۴
کسی کو روی این دریا بدید استدهد خوش خوش نشانی هر زمانم
صفحهٔ ۱ از ۴