خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین نشیمن خاکی بدین صفت که منممیان نفس و هوا دست و پای چند زنم
۲
هزار بار برآمد مرا که یکباریز دست چرخ فلک جامه پاره پاره کنم
۳
گره چگونه گشایم ز سر خود که ز چرخهزار گونه گره در فتاده در سخنم
۴
ز هر کسی چه شکایت کنم چو می‌دانمکه جرم من ز من است و بلای خویش منم
صفحهٔ ۱ از ۳