خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محلم نیست که خورشید جمالت بینمبو که باری اثر عکس خیالت بینم
۲
کاشکی خاک رهت سرمهٔ چشمم بودیکه ندانم که دمی گرد وصالت بینم
۳
صد هزاران دل کامل شده در کوی امیدخاک بوس در و درگاه جلالت بینم
۴
همچو پروانه پر و بال زنم در غم توگر شبی پرتو آن شمع جمالت بینم
صفحهٔ ۱ از ۲