خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا با غم عشق آشنا گشتیماز نیک و بد جهان جدا گشتیم
۲
تا هست شدیم در بقای تواز هستی خویشتن فنا گشتیم
۳
تا در ره نامرادی افتادیمبر کل مراد پادشا گشتیم
۴
زان دست همه جهان فرو بستیتا جمله به جملگی تورا گشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳