خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون زلف تاب دهد آن ترک لشکریمهندوی خود کند هر دم به دلبریم
۲
چون زلف کافرش ، آهنگ دین کنددر حال بند کند در دام کافریم
۳
مویی اگر همه خلق در من نگه کنندمویی تمام بود زان زلف عنبریم
۴
ای ساقی از می عشق ، دلقم بشو ، بیاچون دلق زرق هست ، چند از سیه گریم
صفحهٔ ۱ از ۳