خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نمیرم زانکه بی جان می‌زیمجان نخواهم چون به جانان می‌زیم
۲
در ره عشق تو چون جان زحمت استلاجرم بی زحمت جان می‌زیم
۳
چون بلای خویشتن دیدم وجوداز وجود خویش پنهان می‌زیم
۴
در امید و بیم عشقت همچو شمعگاه خندان گاه گریان می‌زیم
صفحهٔ ۱ از ۳