خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز و از می آتشی در ما فکننعرهٔ مستانه در بالا فکن
۲
چون نظیرت نیست در دریا کسیخویش را خوش در بن دریا فکن
۳
خون رز بر چهرهٔ گل نوش کنپس ز راه دیده بر صحرا فکن
۴
تا کیم خاری نهی می خور چو گلدیده بر روی گل رعنا فکن
صفحهٔ ۱ از ۳