خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۶۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دو عالم یک فروغ از روی توهشت جنت خاک‌بوس کوی تو
۲
هر دو عالم را درین چاه حدوثتا ابد حبل‌المتین یک موی تو
۳
هر دو عالم گرچه عالی اوفتادیک سر موی است پیش روی تو
۴
در رهت تا حشر دو سرگشته‌اندروز رومی و شب هندوی تو
صفحهٔ ۱ از ۴