خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر از نسیم زلفت اثری به جان فرستیبه امید وصل جان را، خط جاودان فرستی
۲
ز پی تو پاک‌بازان به جهان در اوفتادندچه اگر ز زلف بویی به همه جهان فرستی
۳
ز تعجب و ز حیرت دل و جان به سر درآیدچو تو بوی زلف مشکین به میان جان فرستی
۴
همه خلق تا قیامت به تحیر اندر افتداگر از رخت فروغی به جهانیان فرستی
صفحهٔ ۱ از ۲