خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا دهنی چو پسته داریدر پسته گهر دو رسته داری
۲
صد شور به پسته در فتاده استزان قند که مغز پسته داری
۳
قندیم فرست و مرهمی ساززین بیش مرا چه خسته داری
۴
در هر سر موی زلف شستتصد فتنهٔ نانشسته داری
صفحهٔ ۱ از ۲