خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درآمد دوش دلدارم به یاریمرا گفتا بگو تا در چه کاری
۲
حرامت باد اگر بی ما زمانیبرآوردی دمی یا می برآری
۳
چو با ما می‌توانی بود هر شبروا نبود که بی ما شب گذاری
۴
چو با ما غمگساری می‌توان کردچرا با دیگری غم می گساری
صفحهٔ ۱ از ۳