خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا ز فراق تو این محنت جان تا کیدل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی
۲
چون جان و دلم خون شد در درد فراق توبر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی
۳
نامد گه آن آخر کز پرده برون آییآن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی
۴
در آرزوی رویت ای آرزوی جانمدل نوحه کنان تا چند، جان نعره‌زنان تا کی
صفحهٔ ۱ از ۳