خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سر زلف دلربای منیبه لب لعل جان‌فزای منی
۲
گر ببندد فلک به صد گرهمتو به مویی گره‌گشای منی
۳
به بلای جهانت دارم دوستگرچه تو از جهان بلای منی
۴
هر کست از گزاف می گویدکه تویی کز جهان سزای منی
صفحهٔ ۱ از ۲