خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرمست درآمد از سر کویناشسته رخ و گره زده موی
۲
وز بی خوابی دو چشم مستشچون مخموران گره بر ابروی
۳
ترک فلکش به جان همی گفتکای من ز میان جانت هندوی
۴
فریاد کنان فلک که احسنتکو چشم که بنگرد زهی روی
صفحهٔ ۱ از ۳