خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای چشم نیمخواب تو از من ربوده خوابوی زلف تابدار تو بر مه فکنده تاب
۲
بر مه فکنده برقع شبرنگ روزپوشمه را که دید ساخته از تیره شب نقاب
۳
روزم شبست بی تو و چون روز روشنستکان لحظه شب بود که نهان باشد آفتاب
۴
خورشید را بروی تو تشبیه چون کنمکو همچو بندگان دهدت بوسه بر جناب
صفحهٔ ۱ از ۳