خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاقوت روان بخش تو تا قوت روانستچشمم ز غمت چشمه ی یاقوت روانست
۲
آن موی میان تو که سازد کمر از مویموئی بمیان آمده یا موی میانست
۳
در موی میانت سخنی نیست که خود نیستلیکن سخن ار هست در آن پسته دهانست
۴
تا پشت کمان می شکند ابروی شوختپیوسته ز ابروی تو پشتم چو کمانست
صفحهٔ ۱ از ۳