خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با منت کینه و با جمله صفاستاینهم از طالع شوریده ی ماست
۲
راستی را صنما بی قد توکار ما هیچ نمی آید راست
۳
هر گیاهی که بروید پس ازیناز سر تربت ما مهر گیاست
۴
می کشم درد بامید دواگرچه درد از قبلت عین دواست
صفحهٔ ۱ از ۳