خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر از جور جانان ننالی رواستکه دردی که از دوست باشد دواست
۲
چه بویست کارام دل می بردمگر بوی زلف دلارام ماست
۳
عجب دارم از جعد مشکین اوکه با اوست دایم پریشان چراست
۴
نه تنها بدامش نهم پای بندبهر تار مویش دلی مبتلاست
صفحهٔ ۱ از ۲