خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیشب درآمد از درم آن ماه چهره مستمانند دسته ی گل و گلدسته ئی بدست
۲
خطّش نبات و پسته ی شکّر شکن شکرسروش بلند و سنبل پرتاب و پیچ مست
۳
زلف سیاه سرکش هندوش داده عرضدر چین هزار کافر زنگی بُت پرست
۴
از دیده محو کرد مرا هر چه هست و نیستسودای آن عقیق گهرپوش نیست هست
صفحهٔ ۱ از ۳