خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیات‌بخش بُود باده خاصه وقت صبوحکه راح را بُود آن دم خواص جوهر روح
۲
فکنده مرغ صراحی خروش در مجلسچو بلبلان سحر در چمن به وقت صبوح
۳
مباش بی لب یاقوت و جام یاقوتیکه نیست بی می و معشوق در زمانه فتوح
۴
مرا چو توبه گنه بود توبه کردم از آنکه گر نکرد گناه از چه توبه کرد نصوح
صفحهٔ ۱ از ۳