خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد بادکی رود از یادم آن کِش من نمی‌آیم به یاد
۲
آه از آن پیمان شکن کاندیشه از آهم نکردداد از آن بیدادگر کز سرکشی دادم نداد
۳
از حیای چشمه ی نوشش شد آب خضر آببا نسیم خاک کویش هست باد صبح باد
۴
نیکبخت آنکو ز شادی و نشاط آزاد شدزانک تا من هستم از شادی نیم یک لحظه شاد
صفحهٔ ۱ از ۳