خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
انکو بشکر ریزی شور از شکر انگیزدهر دم لب شیرینش شوری دگر انگیزد
۲
گر زانکه ترش گردد ور تلخ دهد پاسخاز غایت شیرینی از لب شکر انگیزد
۳
لؤلؤ ز صدف خیزد وین طرفه که هر ساعتاز لعل گهر پوشش لؤلؤی تر انگیزد
۴
از نافه ی تاتاری بر مه فکند چنبروانگه بسیه کاری مشک از قمر انگیزد
صفحهٔ ۱ از ۳