خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهره ی مهر چو از حقّه مینا بنمودماه من طلعت صبح از شب یلدا بنمود
۲
گوشوار زرش از طرف بنا گوش چو سیمگوئی از جرم قمر زهره ی زهرا بنمود
۳
سرو را در چمن آواز قیامت بنشستچون سهی سرو من آن قامت رعنا بنمود
۴
صوفی از خرقه برون آمد و زنّار ببستچون بت من گره ی زلف چلیپا بنمود
صفحهٔ ۱ از ۳