خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرددل پر درد مرا مژده ی درمان آرد
۲
جان بشکرانه کنم پیشکش خدمت اوهر نسیمی که مرا مژده ی جانان آرد
۳
چه تفاوت کند از نکهت انفاس نسیمبلبل دلشده را بوی گلستان آرد
۴
زلف چوگان صفت ار حلقه کند بر رخسارهر زمان گوی دلم در خم چوگان آرد
صفحهٔ ۱ از ۳