خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر تنگ تو تنگ شکر آمدحلقه ی لعل تو درج گهر آمد
۲
لبت از تنگ شکر شور بر آوردبشکر خنده ی شیرین چو در آمد
۳
چو نظر در خم ابروی تو کردمقامت خویشتنم در نظر آمد
۴
چون ز عشق کمرت کوه گرفتمسیلم از خون جگر بر کمر آمد
صفحهٔ ۱ از ۲