خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل اندامی که گلگون می دواندبدان نازک تنی چون می دواند
۲
بگاه جلوه از چابک سواریفرس بر شاه گردون می دواند
۳
مگر خونم بخواهد ریخت امشبکه بر عزم شبیخون می دواند
۴
چو گلگون سرشکم مردم چشمزراه دیده بیرون می دواند
صفحهٔ ۱ از ۲