خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر مرا بخت درین واقعه یاور نشودچکنم صبر کنم گرچه میسر نشود
۲
صورت حال من از زلف دلاویز بپرسگر ترا از من دلسوخته باور نشود
۳
شور عشق تو برم تا بقیامت در خاکزانک گر سر بشود شور تو از سر نشود
۴
هر درونی که درو آتش عشقی نبودروشنست این همه کس را که منور نشود
صفحهٔ ۱ از ۲