خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگیردسر حدّ ختن خیل شه زنگ بگیرد
۲
مگذار که رخسار تو کائینه حسنستاز آه جگر سوختگان زنگ بگیرد
۳
بی نرگس مخمور تو در مجلس مستانهر دم دلم از باده ی چون زنگ بگیرد
۴
آهنگ شب از دیده ی من پرس که هر شبمرغ سحر از ناله ام آهنگ بگیرد
صفحهٔ ۱ از ۳