خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان توجه بروی مهوش کرددل تمسّک بزلف دلکش کرد
۲
مهر رویش که آب آتش بردخاک بر دست آب و آتش کرد
۳
آنک کارم چو طرّه بر هم زدهمچو زلفم چرا مشوش کرد
۴
ابرویش تا چه شد که پیوستهبرمه و مشتری کمانکش کرد
صفحهٔ ۱ از ۲