خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذارنیازمندی من عرضه ده بحضرت یار
۲
ببوس خاک درش وانگه ار مجال بودسلام من برسان و پیام من بگزار
۳
بگو که ای مه نامهربان مهر گسلنگار لاله‌رخ سرو قد سیم‌عذار
۴
دل شکسته که در زلف سرکشت بستمبیادگار من خسته دل نگه می دار
صفحهٔ ۱ از ۳