خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طرّه بفشان و مرا بیش پریشان مگذارپرده بگشای و مرا بستهٔ هجران مگذار
۲
ماه را از شکنِ سنبلِ شبگون بنمایلاله را این همه در سایهٔ ریحان مگذار
۳
زلف مشکین که چنین بر قدمت دارد سربیش از اینش چو من خسته پریشان مگذار
۴
هر که از مهر تو چون ذرّه شود سرگرداندورش از روی چو خورشید درفشان مگذار
صفحهٔ ۱ از ۳