خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نکهت روضه ی خلدست که می بیزد مشکیا از آن حلقه زلفست که می ریزد مشک
۲
خیزد از چین سر زلف تو مشک ختنیوین سخن نیست خطا زانکه ز چین خیزد مشک
۳
خون شود نافه ی آهوی تتاری ز حسدکان مه از گوشه ی خورشید در آویزد مشک
۴
آن چه نعلست که لعل تو بر آتش داردوین چه حالست که خالت زمه انگیزد مشک
صفحهٔ ۱ از ۲