خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبحست ساقیا می چون آفتاب کوخاتون آب جامه ی آتش نقاب کو
۲
چون لعل آبدار ز چشمم نمی روداز جام لعل فام عقیق مذاب کو
۳
درمانده ایم با دل غمخواره می کجاستدر آتشیم با جگر تشنه آب کو
۴
اکنون که مرغ پرده ی نوروز می زندای ماه پرده ساز خروش رباب کو
صفحهٔ ۱ از ۲