خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای طبیب دل ریش از سر بیمار مروخسته مگذار مرا وز سر تیمار مرو
۲
بجفا بر سر یاران وفادار میابوفا از پی خصمان جفاکار مرو
۳
چند گوئی که روم روزی و ترک تو کنممکن ای یار زمن بشنو و زنهار مرو
۴
ای دل ار شور شکر خنده ی شیرین داریهمچو فرهاد بده جان و بکهسار مرو
صفحهٔ ۱ از ۳