خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده ئیمرحبا کارام جان مرغ زار آورده ئی
۲
بهر جانِ بیقرارِ آدمِ خاکی‌نهادنکهتی از روضه ی دارالقرار آورده ئی
۳
وقت خوش بادت که وقت دوستان خوش کرده ئیتا ز طرف بوستان بوی بهار آورده ئی
۴
سرو ما را چون کشیدی در بر آخر راست گویکز وصالش شاخ شادی را ببار آورده ئی
صفحهٔ ۱ از ۲