خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخوبی چون یار من نباشد یارینگاری مهوشی بتی عیاری
۲
چو رویش کو لاله ئی چو قدش سرویچو خالش کو مهره ئی چو زلفش ماری
۳
شب زلفش بر قمر نهد زنجیریخط سبزش گرد گل کشد پرگاری
۴
شکار افکن آهویش خدنگ اندازیسمن سا هندویش پریشان کاری
صفحهٔ ۱ از ۳