خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به فریب می‌کشی ور به عتاب می‌کشیدل به تو می‌کشد مرا زانک لطیف و دلکشی
۲
آب حیات می‌برد لعل لب چو آتشتوآب نبات می‌چکد زان لب لعل آتشی
۳
حاصل من ز خطّ تو نیست به جز سیه‌رخیپایهٔ من ز زلف تو نیست به جز مشوّشی
۴
تیر ترا منم هدف گر تو خدنگ می‌زنیتیغ ترا منم سپر گر تو اسیر می‌کشی
صفحهٔ ۱ از ۲