خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۶۳
شوقیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن شِکرلب که نباتش ز شکر می‌رویداز سمن برگ‌رخش سنبل تر می‌روید
۲
می‌رود آب گل از نسترنش می‌ریزدو ارغوان و گلش از راهگذر می‌روید
۳
بجز آن پسته‌دهن هیچ سهی‌سروی رانار سیمین نشنیدم که زبر می‌روید
۴
تا تو در چشم منی از لب سرچشمهٔ
چشملاله می‌چینم و در لحظه دگر می‌روید
صفحهٔ ۱ از ۳