خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۱۰
شوقیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتماز نسیم صبح بوی زلف جانان یافتم
۲
چون بمهمانخانه ی قدسم سماع انس بودآسمان را سبزه ئی بر گوشه ی خوان یافتم
۳
باغ جنت را که طوبی زو گیاهی بیش نیستشاخ برگی بر کنار طاق ایوان یافتم
۴
عقل کافی را که لوح کاف و نون محفوظ اوستدر مقام بیخودی طفل دبستان یافتم
صفحهٔ ۱ از ۳