خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دل همان محبت پیشینه باقی استآن دوستی که بود در این سینه باقی است
۲
باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز کنکان دل که بود صاف چو آیینه باقی است
۳
از ما فروتنی‌ست بکش تیغ انتقامبر خاطر شریفت اگر کینه باقی است
۴
نقدینه وفاست همان بر عیار خویشقفلی که بود بر در گنجینه باقی است
صفحهٔ ۱ از ۲