خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم که مرغ دلم صید عشوه و نازستپریدن دل کبکم به بال شهبازست
۲
چنان به کنج قفس خو گرفته‌ام که دگربه یاد خاطر من آنچه نیست پروازست
۳
ز صید دوستی آن نگاه پنداریکه ترکش مژه‌اش آشیان شهبازست
۴
ز ناله بس نکند با وجود ضعف که هستنفس به سینه‌ام ابریشمی که برسازست
صفحهٔ ۱ از ۳