خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نسیم صبحگاهی گلستان می‌پروردبوی زلف یار را نازم که جان می‌پرورد
۲
خوبی آن گل خدادادست نه کار بهاراین چمن را آبِ دست باغبان می‌پرورد
۳
ناله‌ام را گر کند شاخ گل حسرت رواستآنکه آب جلو‌ه‌اش سرو روان می‌پرورد
۴
چشم رحمت دارم از ابری که کمتر قطره‌اشتا قیامت سبزه‌زار آسمان می‌پرورد
صفحهٔ ۱ از ۳