خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بی‌کسیم دوش دل سوخته کس بودآیینه چراغ سر بالین نفس بود
۲
گل تا سحر از پرتو داغ دل بلبلپروانة گرد سر فانوس قفس بود
۳
در گشت گلستان تمنّای دو عالمچیزی که نچیدیم گل باغ هوس بود
۴
امروز ندانم ز چه دود دل ما شدآن شعله که دیروز گل دامن خس بود
صفحهٔ ۱ از ۲