خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب گرم شکوه بود که گردید دیده‌ترشد ناشنیده شکوة ما ناشنیده‌تر
۲
گفتیم چشم او به فسون رام ما شوداین آهوی رمیده دگر شد رمیده‌تر
۳
واماندگان ناله ز دنبال می‌رسندای آه، گرم کرده عنان را کشیده‌تر
۴
در تنگنای هستی خود ما خزیده‌ایمگر ممکن است خواهم ازین هم خزیده‌تر
صفحهٔ ۱ از ۲