خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این دل که دوستی به تو خون خواره می‌کندخصمی به خود نه ، با من بیچاره می‌کند
۲
بد خوییت به آخر دیدن گذاشته استحالا نظر به خوبی رخساره می‌کند
۳
این صید بی ملاحظه غافل از کمندگردن دراز کرده چه نظاره می‌کند
۴
این شیشهٔ ظریف که صد جا شکسته بیشاین اختلاط چیست که با خاره می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲