خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهددر خور شکر عطای تو زبانی بدهد
۲
آن جواهر که توان کرد نثار تو کم استهم مگر همت تو بحری و کانی بدهد
۳
چشمهٔ فیض گشا خاطر فیاض شماستوه چه باشد که به ما طبع روانی بدهد
۴
وحشی از عهدهٔ شکر تو نیاید بیرونعذر این خواهد اگر عمر امانی بدهد
صفحهٔ ۱ از ۱