خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۱۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را به سوی خود خم موی تو می‌کشدزنجیر کرده بر سر کوی تو می‌کشد
۲
ای باغ خوش بخند که خلقی ز هر طرفچون سبزه رخت بر لب جوی تو می‌کشد
۳
ای سبزه، بخت سبز تو داری که لاله سانهر سو کسی پیاله بر روی تو می‌کشد
۴
ای بوستان شکفته شو اکنون که خلق رادل همچو غنچه باز به سوی تو می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۱