خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گو حرمت خود، ناصح فرزانه نگه دارخود را ز زبان من دیوانه نگه دار
۲
جا در خور او جز صدف دیدهٔ من نیستگو جای خود آن گوهر یکدانه نگه دار
۳
زاهد چه کشی اینهمه بر دوش مصلابردار سبوی من و رندانه نگه دار
۴
هر چیز که جز باده بود گو برو از دستدر دست همین شیشه و پیمانه نگه دار
صفحهٔ ۱ از ۲